Henk

Een revolte helpt soms, zo blijkt maar weer. Een paar weken geleden nam de regering een keihard standpunt in: wie geen bezwaar had ingediend tegen de (achteraf illegale) belastingheffing op vermogen in Box 3 kon fluiten naar zijn onterecht betaalde centjes. Motto: jammer dan.
Gevolg: een zoals te verwachten aanzwellende stortvloed aan bezwaren, verzoeken en aanverwante reacties van belastingbetalers die zich bedonderd voelden. De laatste bekende stand: 118.000 stuks.

Maar kijk, massaal op de deur bonken helpt dus: de StasFin gaat een olifantenpaadje zoeken om toch te kunnen herstellen wat fout was en wel voor iedereen. Een ingewikkeld olifantenpaadje, zeker. Maar toch een olifantenpaadje, je kunt dus weer rustig gaan slapen: er wordt gezocht naar een oplossing waarin iedereen zijn gezicht kan redden. Tenminste, vooralsnog.

Ik schreef er hier al eerder over: de regering wil het huidige pensioenstelsel ingrijpend verbouwen, mede ook door het gesloten ‘pensioenakkoord’ van een paar jaar geleden. Ingewikkelde materie, dat pensioen. Ik mag wel zeggen: erg ingewikkeld, om niet te zeggen: gigantisch complex. Bovendien: in de pensioenpotten (pijler 2) zit zo ’n 1.500 miljard aan gespaard geld en dat moet gaan worden herverdeeld over tig miljoen gerechtigden, ga er maar aan staan.

Ingewikkeld dus? Zeker. Een heel korte uitleg. Ons stelsel voor de oudedag bestaat al sinds de jaren ’50 vorige eeuw uit 3 pijlers.
De eerste pijler is de AOW waarop (bijna) iedereen die in NL woont (of woonde) aanspraak heeft: een vast bedrag per jaar en betaald door iedereen die nu belastbaar inkomen in NL heeft, het is dus een zogenaamd ‘omslagstelsel’: de huidige AOW ‘ers worden betaald door de huidige werknemers, ondernemers en uitkeringstrekkers.
De tweede pijler zijn de Bedrijfs(tak)pensioenfondsen (zoals ABP, PGGM, Horeca, Metaal) die -via de werkgevers- geld ophalen voor de werknemers en daar de ‘verzekerden’ (de werknemers) een uitkering van betalen. Hier wordt dus gespaard, vandaar die 1.500 miljard Euro. Deze pijler kent een behoorlijke vorm van collectiviteit (solidariteit). In principe beloofden die fondsen een pensioen, gekoppeld aan het inkomen dat een werknemer verdiende voordat hij/zij ‘met pensioen’ ging plus jaarlijkse indexatie, maar die koppeling is al een hele tijd (jaren) feitelijk losgelaten. Overigens zit daar nu weer wat beweging in.
De derde pijler zijn de particuliere voorzieningen voor de oudedag zoals lijfrentes en banksparen. In deze derde pijler zitten dan dus ook vooral de (ex-)ondernemers die immers niet in de tweede pijler terecht konden. Ook hier wordt gespaard, maar dan individueel en voor eigen rekening en risico.

De door de regering gewilde hervorming gaat vooral over de tweede pijler die in de plannen grotendeels wordt afgeschaft en omgevormd tot (een soort van) persoonlijk spaarpotje (a la de derde pijler dus), met nog een klein stukje collectiviteit erin. Of die hervorming wijs is weet ik ook niet. Wat ik wel weet is dat er in het debat in de Tweede Kamer (en ook op andere plekken) heftig verweer gevoerd wordt. We konden in dat debat onder andere een tot de tanden gewapende Pieter Omtzigt zien die zoveel vragen stelde en zoveel kritiek had dat hij daar ruim 1,5 uur voor nodig had. Wie dit staaltje analyse wil zien, op YouTube kun je ervan genieten (want genieten is het, vind ik). Straks moet de minister (Carola Schouten) op al die vragen en kritiek gaan antwoorden en ik verheug me daarop. Afgelopen zomervakantie liep ik rond in het Colosseum in Rome en dit debat gaat lijken op een strijd op leven en dood tussen de minister en (o.a.) Omtzigt. Arme minister.

Fraudeurs, dieven en andere boeven zijn natuurlijk van alle tijden helaas. En dus jaagt de overheid op diegenen die het met de regeltjes niet zo nauw nemen ter vulling van hun portemonnee; het gebruikelijke spel tussen ‘goed’ en ‘kwaad’ waar hele boekenplanken over vol zijn geschreven en je je hele Netflix-account mee kunt uitputten.
Fraudeurs met de Btw zijn in dit ‘spel’ een speciale categorie, variërend van kleine thuisverkopers tot conglomeraten van pseudobedrijven die met facturen en aangiften googelen.
Het tegengaan van dat frauderen (en het witwassen van de opbrengsten daarvan natuurlijk ook) lukt nog niet echt goed (om niet te zeggen: steeds minder goed) en de overheid vindt dat dat vooral komt omdat zij te weinig ‘wapens’ heeft in die strijd. Daarom wil ze nog meer en nog betere wapens. Eén van die wapens is een nieuwe wet waarmee het witwassen van geld makkelijker is op te sporen. Daarvoor worden betalingsproviders (zoals banken) ook verplicht mee te werken aan het opsporen van dit soort praktijken, ook -en vooral- de grensoverschrijdende. De Autoriteit Persoonsgegevens is er niet blij mee. De banken zijn er ook niet blij mee (‘massasurveillance’).
Of de soep…., ik weet het ook niet. Per slot is het -om in de oorlogstaal te blijven- een wapenwedloop en de andere kant zit ook niet stil te kijken naar al dit wapengekletter. En ondertussen….. wordt de gewone burger van steeds meer kanten bespied.

Het was te verwachten, en dat schreef ik hier dan ook al eerder op: die muis gaat nog een lange staart krijgen…
Inmiddels gaat het om twee groepen belastingbetalers.
De eerste groep zijn de mensen die in het verleden belasting over hun Box3-inkomen hebben betaald, terwijl dat volgens de uitspraak van de Hoge Raad niet had gemogen. Als zij geen bezwaar gemaakt hadden tegen die belastingbetaling (en dat zijn verreweg de meesten) dan kunnen zij fluiten naar hun centjes. Daar worden die mensen natuurlijk niet vrolijk van, zacht gezegd. Er liggen dus inmiddels al ruim 115.000 verzoeken bij de Belastingdienst om ‘ambtshalve herziening’ en die stapel groeit gestaag en al die verzoeken moeten dus…..
De tweede groep zijn degenen die nu (vanaf zeg 2019) ook Box3-belasting moeten gaan betalen en niet het risico willen lopen dat het straks toch weer anders wordt dan de (wat soepelere) regeling die er nu (sinds 2019) is en dus tezamen met hun aangifte gelijk ook maar een bezwaarschift indienen, want je weet maar nooit immers?
Ook de Consumentenbond is zich er inmiddels mee gaan bemoeien door mensen met een grief te verzamelen en ‘in overleg’ te gaan. Komt er niets uit dat overleg: rechtszaak!
Fiscale beroepsorganisatie SRA is overigens ook al in gesprek met het Ministerie van Financiën en vraagt daarom iedereen nog even te wachten met verzoekschriften, bezwaarschiften en/of beroepsprocedures.
En dat allemaal omdat StasFin van Rij -nadat de overheid stevig op de vingers is getikt door de Hoge Raad- vond dat dat wederrechtelijk verkregen belastinggeld beter aan nuttigere dingen kon worden besteed. Blijft bijzonder.

Het speelt al langer: ze hebben het liever niet, contant geld. Wie is ‘ze’? De overheid om mee te beginnen, want contant geld riekt naar zwart en dus crimineel geld. Banken zijn er ook niet (meer zo) blij mee: of je bij het afstorten van dat geld ook wel even je boekhouding mee wilt nemen. Mij dunkt: gevalletje de goeden moeten onder de kwaden lijden.

Over ‘gevalletje de goeden moeten onder de kwaden lijden’ zag ik afgelopen week nog een andere kwestie in de financiële wereld. De overheid is van plan banken te gaan verplichten nog veel strenger het financiële (bank-)verkeer van ondernemers, ondernemingen te gaan ‘monitoren’, nu ook door onderling gegevens uit te wisselen. Dat gekoekeloer naar je zakelijke betalingsverkeer kost de banken dus inmiddels al zo ’n € 1,5 miljard per jaar trouwens, dat kun je dus zien aan de kosten die de bank je rekent voor je betalingsrekening (want wie denk je die extra 15.000 werknemers allemaal betaalt?). Dat gaat met dit plan dus nog meer worden.
En het ergste? Dat blijkbaar van al dat speurwerk tussen de 95% en 98% voor niets blijkt te zijn gedaan en dat hebben ze op de redactie van Trouw ook ontdekt.

De regering werkt aan een ‘onafhankelijke fiscale rechtshulp‘, een ‘laagdrempelige’ zelfs. Zo!
Blijkbaar zijn de problemen met onze grote vrienden van de Belastingdienst inmiddels dus zo uit de pan gerezen dat de oude methoden niet meer werken en er een hele nieuwe bedrijfstak opgetuigd moet gaan worden. Met als inspiratiebron de Amerikaanse versie, de TAS. Daar moest ik even naar zoeken, naar die ‘TAS’ (wat niet meevalt als je ’tas’ heet: Taxpayer Advocate Service staat dat dus voor.
Ik heb eens een genoeglijk halfuurtje rondgewandeld op de site van die TAS. Tjonge. Als wij in NL ook zoiets gaan krijgen…. Onafhankelijk, maar blijkbaar wel betaald door de overheid?!
We kunnen natuurlijk ook gewoon een stukje terug in de tijd gaan, toen de Belastingdienstdienst nog zelf vaak dit soort dingen deed, met als tegenpartij een belastingadviseur. Maar dat kan blijkbaar niet meer. Jammer.