Henk

Om op deze vraag alvast een antwoord te geven: vast! De vraag is alleen waar, wanneer, met wat, hoe en door wie? Toch? Afgelopen week kwamen er ineens twee interessante zaken bovendrijven: je autoverzekering en je energiecontract, bij beide zou er sprake kunnen zijn van ‘slimme’ trucs om ons allen geld uit de zak te kloppen.

De AFM eist van verzekeraars duidelijkheid omdat het er alle schijn van heeft dat trouwe klanten meer betalen dan klanten die nog niet zo lang klant zijn, een zelfde fenomeen zag de AFM bij inboedelverzekeringen. Wat dus blijkbaar eigenlijk betekent dat je beter ieder jaar van verzekeraar kunt switchen, toch? Dus wie daar zin in en tijd voor heeft: dat gedoe en de stress levert dus wel extra geld op. Okay, weten we dat ook weer.
Volgens ronkende teksten geldt iets dergelijks ook voor mensen met een variabel energiecontract. Blijkbaar is er jarenlang teveel geld gevraagd voor die contracten, er is een meldpunt geopend waar je je kunt aanmelden voor een juridische aanpak van deze flagrante laaienlichterij.
In beide gevallen denk ik overigens ook: blijkbaar werkt ‘de markt’ hier dus niet goed genoeg!

Zo, dat is nog eens een statement: bijna de helft van ons is ‘financieel kwetsbaar’ volgens een onderzoek van Deloitte en het Nibud. Om precies te zijn: 47%. Ik heb het onderzoek zelf niet gelezen, dus ik weet nu even niet wat ‘financieel kwetsbaar’ precies is, maar ik denk dat we dat allemaal wel een beetje weten. Toch? Zoiets als dat de maandelijkse inkomsten eerder op zijn dan de maand lang is?

Hoe droevig die conclusie ook is (vooral voor degenen over wie het gaat natuurlijk) valt me toch iedere keer weer op dat er vooral naar het inkomen gekeken wordt en niet, of in ieder geval minder, naar de uitgaven.
Helaas gaat het blijkbaar met vrouwen slechter dan met mannen op dit gebied en is het percentage huishoudens dat het goed doet gestegen van 51% naar 57%. Huh, 57%? En die 47% dan? Maar goed, voor wie zich hier verder op wil storten: lees het onderzoek en kijk waar je zelf (ongeveer) zit.

Voor alle ondernemers die het nog niet wisten: er bestaat een handboek ondernemen! Dat bestaat al jaren. Het is geschreven door (semi-)ambtenaren overigens, dat handboek. Dat wil niet zeggen dat het niet goed is, maar het is toch zoiets als een handboek voor goed fietsen, geschreven door de politie.

Desalniettemin: heb je wat tijd over, het kan zeker geen kwaad eens in dat boek rond te neuzen. Er wordt -zoals het goede ambtenaren betaamt- erg geredeneerd vanuit de oplossing (de wet) naar het probleem, maar goed. Het zijn maar zo ’n 150 pagina’s (met plaatjes!).

Ik heb het maar niet nagekeken, maar volgens mij schreef ik zoiets in een van mijn eerste weblogs (2016) al: regering wil minder regels. Het is van alle tijden: overheden die minder regels willen en ondertussen ….. steeds meer en ingewikkelde regels bedenken. Maar goed, het is lovenswaardig: ook deze regering wil minder regeldruk.

Mooie term ook, ik kende hem nog niet: regeldrukkosten, de dikke van Dale kent ‘m overigens ook (nog) niet. Dat geldt ook voor die andere term: ‘bedrijfseffectentoets’. Het ‘nee, tenzij principe’, ook een mooie vondst.
We gaan het meemaken, want zoals wij ondernemers allang weten: eerst zien, dan geloven.

Wat gaan we nou krijgen? “De personeelskrapte bij accountantskantoren kan ertoe leiden dat er stevig geschrapt gaat worden in het klantenbestand, zo schrijft het FD”. Zo! Daar zit je dan met je goeie gedrag, overboord gekieperd omdat ze geen tijd meer voor je hebben en/of je niet interessant genoeg meer bent.

De reden? Dezelfde als in vele andere branches: de vaste kern accountants wordt oud en stopt over niet al te lange tijd met werken en er is te weinig nieuwe aanvoer. Inderdaad: de wet van vraag en aanbod dus en die wet heeft – zoals mijn leraar economie decennia geleden al zei – altijd gelijk en als ‘ie geen gelijk heeft, dan krijgt ‘ie het wel. Maar gelukkig komt er dus minder regeldruk, dat scheelt.

Het was natuurlijk te verwachten: opdrachtgevers proberen de fiscale en boeterisico ’s op schijnzelfstandigheid door te schuiven naar de opdrachtnemers (als in zzp ‘ers, freelancers, ondernemers, zelfstandigen). Goh! Dat is toch wel een beetje: nooit geschoten is altijd mis, toch? Wat het – vind ik – ook is: een beetje zielig.

Het mag (zo) ook niet, aldus juristen. Maar het is – vind ik dus – vooral ook zielig. Of je bent opdrachtgever, je huurt een echte ondernemer in voor een specifieke klus en je regelt dat gewoon goed. Of je neemt iemand in loondienst, al dan niet via een uitzendbureau. Ingewikkelder dan dit hoeven we het toch niet te maken?
Nou, de overheid zelf trekt zich daar soms ook niks van aan, getuige dit verhaal. Alle dieren zijn gelijk, maar sommige dieren….. Daar is een wereldberoemd boek over, en een heel mooi album met liedjes.

Het was zo ’n mooi plan (tenminste, dat vonden sommigen + de EU): alle bedrijfspensioenen worden individueel en dus niet meer collectief, collectief zoals we dat in NL al decennia kennen. Dan kan en mag dus iedere pensioengerechtigde a) kiezen hoe zijn/haar ingelegde pensioengeld belegd wordt en b) kiezen hoe de uitkering verloopt.
Vrijheid, blijheid.

En toen kwam de realiteit, want in de praktijk zijn er daarmee nogal wat problemen mee. Een van de plannen was dat iemand ervoor kan kiezen om de eerste jaren (of zelfs jaar) meer te krijgen en daarna minder. Dat lijkt een leuk (en zelfs een logisch) idee, maar zoiets heeft ook allerlei ingewikkelde en bijkomende effecten die misschien niet iedereen goed kan (of wil) overzien. Dus moest er een rekentool komen waarmee de pensioengerechtigde zelf aan de slag kon, maar dat valt in die praktijk nogal tegen. Want dus ingewikkeld, project tijdelijk stopgezet. De rekentool is er over een jaartje. Of niet, we zien wel.