De Belastingdienst is veel, maar toch vooral ook een toezichthouder die ons als (hopelijk brave) burgers controleert op het niet onbelangrijke levenslot: betalen wij wel netjes op tijd en genoeg belasting? Toch? In dat toezicht houden ging de laatste jaren nog wel eens wat goed mis en dus….. werd er een toezichthouder opgetuigd die de toezichthouder moest gaan controleren.
Die op de toezichthouder toeziende toezichthouder (drie keer raden wie daar directeur is) heeft inmiddels haar jaarlijkse rapport gepubliceerd enhaar plannen voor 2025. To whom it may concern.
Jazeker, de Belastingdienst heeft (sinds kort) een officieel (dat wil zeggen: uitgeschreven, in een reglement) ‘correctiebeleid’. Dat wil dus zoiets zeggen als dat de Belastingdienst (te) kleine correcties niet uitvoert en het laat bij wat het was, ook al was dat fout niet goed. Dus wie bij vergissing (!!) iets te weinig inkomen, of omzet, aangeeft en de Belastingdienst ontdekt dat dan gebeurt er niets.
Wat zijn de kleine bedragen dan waar het om gaat? Hier staat een lijstje. Overigens deed de Belastingdienst dit natuurlijk al lang zo, alleen werden er verschillende grensbedragen gebruikt en dat is nu afgelopen: gelijke monniken, gelijke kappen dus. Deze hele regeling komt voort uit het beleid van de huidige regering dat mensen zich ook gewoon een keer mogen vergissen (‘het recht op vergissen‘) zonder dat daar gelijk heftige gevolgen uit voortkomen, zoals boetes. Misschien is een beloning op alles goed doen ook nog een idee?
Het begint bij twee soorten mensen: zij die voldoende vermogen hebben om (vindt de overheid) daar belasting over te moeten betalen en zij die dat niet hebben. Die laatsten kunnen verdergaan met hun leven, de eersten zijn al sinds eind 2021 (of eerder) bezig met het zoeken naar het antwoord op de vraag of het allemaal wel ‘eerlijk’ is gegaan.
De ‘vermogenden’ zijn dan vervolgens weer te splitsen in twee groepen: zij die bezwaar hebben gemaakt tegen de aanslagen en zij die dat (nog) niet gedaan hebben. Tot nu toe nam de Belastingdienst het strenge standpunt in dat wie na het knijpen niet gepiept had ook geen aanspraak op ‘compensatie’ meer kon hebben, oftewel: jammer dan. Dat strenge standpunt is blijkbaar nu aan het wankelen gebracht door de inhoud van de openbaar gemaakte Woo-documenten. We gaan het zien. Weer een paar miljard uit de overheidsbegroting geslagen? Ook hier hoort een liedje uit de oude doos bij.
Klikbrieven (het zullen tegenwoordig wel mailtjes zijn, of appjes, sms’jes), altijd een lastig fenomeen. Toen al en nu nog steeds. Mensen die denken de maatschappij te helpen door over hun buren, familie, kennissen te klikken bij de Belastingdienst, terecht of onterecht. Of een concurrent in zwaar weer te brengen door te klikken over diens (al dan niet vermeende) zwartwerken (je kent dat wel, ‘kan ook zonder Btw’).
Als de Belastingdienst dan (al dan niet mede) op basis van dat klikken eens gaat kijken bij de geachte belastingplichtige dan wil het slachtoffer natuurlijk wel graag weten hoe de Belastingdienst op het idee kwam om eens bij hem/haar te komen kijken. De vraag is dan: moet de Belastingdienst de inhoud van die klikbrief dan laten zien? Nee, zegt een rechter. Kort samengevat: het privacybelang van de klikker gaat boven het informatiebelang van de geachte belastingplichtige.
We moeten met z ’n allen iets te doen hebben, toch? Dus dan maar de strijd van de overheid tegen de schijnzelfstandigen. De overheid is die strijd in ieder geval deels aan het winnen, las ik afgelopen week: het aantal kleine zelfstandigen neemt af.
Een ander bericht afgelopen week was wat alarmerender: het gaat blijkbaar niet zo goed met die kleine zelfstandigen. Een half miljoen ondernemers (vooral de kleinere) heeft het financieel zwaar. En sparen doen ‘we’ (nou ja, een derde) blijkbaar ook al niet. Voordeel is dan weer wel dat de Belastingdienst, samen met gemeenten, actief gaan kijken naar mensen met oplopende schulden. Om terug te komen op de ‘war’ van de Belastingdienst ‘on’ schijnzelfstandigen: er is zowaar een volledig uitgeschreven protocol (versie 5.0 al) hoe de Belastingdienst moet handelen als ze op bedrijfsbezoek komen om daar de boekhouding te controleren op uitbetalingen aan schijnzelfstandigen. Bij dit alles past een deuntje uit de goede oude tijd (nee, een andere deze keer).
We zitten nu twee maanden in het ‘post moratorium tijdperk’ en de effecten van het besluit van de overheid (en haar uitvoerder de Belastingdienst) om weer bovenop deze kwestie te gaan zitten worden merkbaar. Volgens de KvK zijn er 25% meer bedrijven opgeheven dan in 2024. Is dat alleen hierdoor? Vast niet, maar meewegen zal het vast. Ook leuk: 600 zzp ‘ers die door de overheid zijn ingehuurd om de Toeslagenaffaire tot een goed einde te brengen lopen de kans op een boete.
Ook de Hoge Raad wordt inmiddels het hele proces ingetrokken en stelt (terecht, vind ik) vast dat bij de beoordeling of iemand een echte, dan wel een schijnzelfstandige is naar alle omstandigheden gekeken moet worden. Hebben we iets aan deze uitspraak? Ja. Dat betekent dat het toch wat ingewikkelder ligt dan de overheid tot nu toe probeerde voor te spiegelen. We zijn begonnen …….
Even terug naar het verleden: eind 2021 (ja, 2021) begon het gedoe echt (echt, want het donderde al jaren achter de horizon) met het bekende kerstarrest van de Hoge Raad. En na dat begin: chaos, over elkaar heen struikelende bestuurders, rechters, politici, deskundigen en ‘mensen-met-een- mening’. Oplossingen die net zo snel werden bedacht als weer afgeschoten. En nu is het maart en wachten we op de poging tot een echte (voorlopige) oplossing: het formulier voor de tegenbewijsregeling dat in mei moet verschijnen.
Ondertussen lopen vele discussies nog gewoon door. Bijvoorbeeld in de Tweede Kamer, waar ze worstelen met vastgoedbeleggers (omdat het effect van de geplande regeling toch wel erg nadelig blijkt uit te werken, zie hier bijvoorbeeld). En eigenlijk twijfelen ze daar over de hele regeling. En dan hebben we natuurlijk ook (nu al weer) lastige randgevallen en rechters die daar dan weer iets mee moeten (of willen, kan ook). Kortom: als we denken vanaf mei weer met andere dingen bezig te kunnen gaan….. En ohja, voor wie zich echt wil inlezen: via een WOO-verzoek zijn (bijna) alle ambtelijke documenten, mails, correspondentie over het kerstarrest nu openbaar. Mooi avondje leeswerk….
Afgelopen week kwam ik dit artikel tegen. Grappig altijd, dit soort algemene waarheden verpakt in modern taalgebruik (en dus vooral gericht op jongeren). Ooit, lang geleden (in 1983 om precies te zijn) begon ik zelf met een eigen bedrijf, samen met Peer van Bakel, en dat bedrijf is redelijk succesvol gebleken. Toch? Laten we samen de tips eens langslopen, maar dan zoals we dat in 1983 zagen.
1. Ontmoet anderen… Nee, niet gedaan. Hoewel, wel het werk van heel wat concurrenten bekeken. 2. Join community… Nee, ook niet gedaan, of misschien ook wel – maar dat waren dan vooral klanten. 3. Zoek samenwerkingen…, Nee, ook niet gedaan, dat gebeurt vanzelf als je slim en alert bent. 4. Focus op een duidelijk probleem…. Nee, ook al niet gedaan, wisten wij veel toen. Gewoon aanpakken en goed naar je klanten luisteren. 5. Zorg voor een goed financieel… Raar misschien, maar nee – ook niet gedaan. Ons ondernemingsplan van toen was ook een drama. 6. Zet perfectionisme aan de kant…, Dat hebben we juist ook niet gedaan en dus wel geprobeerd gelijk zo goed als maar mogelijk te zijn in wat we deden. 7. Zorg dat je vindbaar bent… Dat was toen natuurlijk niet zo makkelijk als nu, maar ook dat hebben we niet gedaan. Een paar jaar later wel. 8. Voorkom schijnzelfstandigheid … Die kwestie speelde toen ook al, maar was geen punt als je je zelfstandig genoeg opstelde en presenteerde. 9. Start niet met een te laag … Helaas, wel gedaan. Dat levert later best problemen op, maar in het begin is het wel goed voor klantenwerving. 10. Have fun! Dat hebben we toen zeker gedaan ja.
En zo zie je maar, gewoon goed nadenken, alert zijn, goed luisteren en durven. Ondernemen is geen wetenschap, ondernemen moet je doen. Werknemers hebben een baan, ondernemen zijn ondernemers, dat is het verschil.
Als je – zoals velen onder ons – werkt op ‘uurtje factuurtje’ dan is het altijd lastig te bepalen welke uurtarief je dan kunt/mag gebruiken. Wanneer ben je te goedkoop, wanneer ben je te duur? Spieken bij de concurrentie helpt, uitproberen wat je waard bent helpt, maar een (soort van) objectieve graadmeter zou toch wel handig zijn. Knab-bank heeft een onderzoek gedaan en komt met resultaat in de vorm van een boekje.
Leuke resultaten zie ik in dat boekje. Waar je gevestigd bent maakt uit, welke opleiding je hebt maakt uit en in welke branche en voor wie je werkt maakt heel veel uit. Echt nieuws is dat natuurlijk niet, iedere ondernemer weet dat allang. Wat niet is meegenomen is hoe ervaren je bent, hoe (commercieel) handig je bent, wat je reputatie is en dat is dan wel weer een beetje jammer, hoewel ik ook niet weet hoe je dat zou moeten meten natuurlijk. Maar desalniettemin: een leuk startpunt is het wel ook al moet je altijd bedenken: dit zijn ook ‘etalagetarieven’. In de praktijk zie ik nogal eens heel andere tarieven en wat ik ook zie is dat er nogal wat ‘niet declarabele uren’ gemaakt worden om het allemaal toch maar niet te prijzig te maken voor de klant. Per slot is een uurtarief ook maar een verkoopargument. Toch? Opvallend feit wel: de overheid is blijkbaar de beste klant, financieel gezien.
Zo af en toe maakt de overheid mensen in mijn vak blij met hele lijsten met cijfertjes. Al die cijfertjes zijn leuk, en natuurlijk ook belangrijk (wat moeten wij immers zonder die cijfertjes?). Nog leuker zijn die cijfertjes als ze voor een aantal jaren naast elkaar staan, dan kun je zien hoe het zich allemaal ontwikkeld heeft en dat is interessant; je ziet er dan ook de ontwikkeling van de politieke koers in.
Afgelopen week kwamen twee lijsten bovendrijven: de cijfers van de periode 2022-2025 en die van 2018-2021. Voor wie eens een halfuurtje wil grasduinen in wat er zoal allemaal bedacht is in Den Haag. Kijk dan ook eens hoeveel regelingen er eigenlijk zijn, ook al een interessant gegeven.
