We kennen natuurlijk de Belastingdienst en die Belastingdienst neemt besluiten op basis van de wet, de jurisprudentie en soms de logica. En soms ook….? Die besluiten zijn in de meeste gevallen niet gebaseerd op wat de belastingambtenaar zelf denkt (tenminste, dat mogen we hopen), die zijn gebaseerd op intern vastgestelde regels op basis van de wet, de jurisprudentie en de logica. Wie maken die intern vastgestelde regels?
Dat zijn al heel lang de ‘kennisgroepen’, groepen belastingambtenaren die samen uitzoeken en bepalen hoe iets in elkaar zit en wat de Belastingdienst daarvan vindt en hoe er gehandeld moet worden. Tot voor een aantal jaren was wat die kennisgroepen bedacht hadden (min of meer) geheim, maar dat is de laatste jaren aan het veranderen; wat die kennisgroepen hebben opgeschreven in de huisregelbijbel van de Belastingdienst wordt steeds vaker openbaar. De vraag is dan vervolgens: wat is de waarde van wat de kennisgroepen hebben bedacht? Per slot zijn ze geen rechters, ze zijn ‘slechts’ controleurs en speurders, een soort van politie dus eigenlijk, niet minder, maar ook niet meer. Sinds het begin van het publiceren van de standpunten van de kennisgroepen kijken we in ons vak natuurlijk ook naar of er al een standpunt ligt en zo ja, wat daar in staat. En of we het daar dan ook mee eens zijn! Feit is dat die standpunten steeds vaker in de praktijk de einduitkomst zijn omdat de weg naar de rechter voor de gemiddelde kleine ondernemer ondoenlijk is. Is dat een goede ontwikkeling? Tja.